مقالات << ضرورت مجاهدت سالک >>

او باید هوشیار بوده و گرفتار فکر خامى که بعضیها گرفتار آن مى‏باشند، نشود. بعضى از کسانى که به فکر سلوک مى‏افتند و از اول همین حقیقت را خوب هضم نمى‏کنند، چنین مى‏پندارند که مى‏شود بدون دل برداشتن ازدنیا در این راه موفق شد. و احیاناً گمان مى‏کنند که خداى متعال هر که راه خواست در این راه موفق مى‏کند، اگر چه دل او در اسارت محبت دنیا باشد. آنان غافل از این نکته هستند که خواست، خواست اوست و او هر که را خواست، موفق مى‏کند، اما نه بدین معنى که کسى را با همان اسارت به دنیا و در همان حالى که اسیر حب دنیاست، موفق کند و به سوى خود راه دهد؛ بلکه، او به هر کسى نظر داشت و هر کسى را خواست، در مرحله اول دل وى را از دنیا آزاد نموده و حب دنیا را از آن مى‏زداید، و سپس وى را به سوى خود و به جوار قدس خود راه مى‏دهد. یعنى اول او را موفق به تطهیر دل از حب دنیا مى‏کند، و سپس در مدارج توحید پیش مى‏برد.
بعضیها هم خود را فریب مى‏دهند و حب دنیا را براى خود و احیاناً براى آنان که مى‏خواهند، با توجیهات خاصى توجیه مى‏کنند و مشمول مکر شیطان و و مکر نفس مى‏گردند.
سالک صادق باید خود را در پناه حق قرار داده و از او بخواهد که وى را از اینگونه اوهام و خیالات و از اشباه و نظایر آنها محفوظ بدارد و با عنایات خاصه‏اش وى را به توبه از حب دنیا به معنى صحیح آن موفق کند.

نا گفته نماند که تطهیر دل از رذیله حب دنیا و توبه از آن، اگر چه باید در همان اول سلوک و در مقام توبه از حرامها باشد، ولیکن توجه به این نکته لازم است که توبه کامل از حب دنیا و پاک شدن از آن، بنحوى که انقطاع کامل حاصل بشود، معمولا با یک تصمیم و به اصطلاح، یکباره تحقق نمى‏یابد و مشکل است، بلکه بتدریج بوده و با مجاهدت به کمال خود مى‏رسد. یعنى سالک باید توبه از این رذیله را از همان اول امر شروع کند و در تطهیر خود از آن به مجاهدت بپردازد و پیداست که هر چه تأیید الهى کاملتر، و توجهات حضرات معصومین صلوات الله علیهم بیشتر و همت سالک هم زیادتر باشد، به همان اندازه انقطاع کامل از حب دنیا نیز زودتر به تحقق خواهد رسید. و این بر خلاف توبه از حرامها، یعنى از افعال حرام است که توضیح آن گذشت و باید با یک تصمیم و یکدفعه از آنه توبه نمود و روى تصمیم و توبه خود نیز ثابت بود.

وقتى سالک از حب دنیا توبه نمود، یعنى از حب خوشى و لذت نفسانى خود با این و آن توبه کرد، بالتبع از حب این و آن نیز توبه کرده است، زیرا بطورى که اشاره نمودیم، دوست داشتن هر چیزى فقط بلحاظ این است که انسان لذت و خوشى خود را در آن وبا آن مى‏بیند و چون لذت و خوشى خود را دوست مى‏دارد، طبعاً همان چیز را هم دوست داشته و به آن محبت مى‏ورزد، و اگر از حب خوشى و لذت خود برگشت، از حب همان چیزى نیز برگشته است.

/ 0 نظر / 27 بازدید