رذیله پرگویى، حجاب بین انسان و حق است

شهوت سخن گفتن، سخن بى فایده، و زیاد از حد لازم گفتن، از جمله حجب بین انسان و حضرت حق است و سالک با توبه از این رذیله، حجابى از حجابها را از خود دور مى‏سازد.

مرحوم نراقى در جامع السعادات، ج 2، ص 183 مى‏گوید: و نیز آمده است که: «ان رسول الله صلى الله علیه و آله قال لبعض أصحابه و هو مریض: ابشر، فقالت امه هنیئاً لک الجنة فقال رسول الله صلى الله علیه و آله:

و مما یدریک لعله قال مالا یعنیه او منع مالا یعنیه» یعنى «رسول اکرم به بعضى از اصحاب خود که مریض بود فرمود: بر تو بشارت باد. مادر مریض با شنیدن این جمله از آن حضرت به فرزند خود گفت، بهشت بر توگوارا باد. پیامبر به مادر مریض خطاب نموده فرمود: تو چه مى‏دانى؟! شاید او سخنى گفته که بى فایده بوده و ضرورت نداشته، و یا از چیزى که مهم و ضرورى نبوده، منع کرده است».

بقیه ی نوشته را در ادامه مطلب بخوانید.


جمله «لعله قال ما لایعنیه» بخوبى حکایت از این امر مى‏کند که سخن بیجا و بى فایده گفتن، یعنى گفتن چیزى که مى‏شود نگفت، از جمله حجب بین انسان و حضرت حق است، و کسى که چنین گرفتارى دارد، به جوار قدس حق که بهشتهاست، قبل از اینکه از آلودگى آن پاک گردد، راه نمى‏یابد. او باید اول از این رنگ نا پاک، و از این حجاب حاجب، پاک شود و سپس به نزد حضرت مقصود و به حریم قدس او صعود کند. بطورى که بعد از مرگ این چنین است، در دنیا نیز همینطور است و سالک زمانى در سلوک خویش موفق است و بسوى جناب او صعود مى‏کند که این رذیله و این حجاب را مانند حجابهاى دیگر از خود دور سازد و خود را ازآن تطهیر بنماید.

در برداشت این حقیقت از این بیان، لازم است به این نکته توجه داشته باشیم که مسئله آن عالم و این عالم، مسئله ظاهر و باطن است، و آنچه بعد از مرگ و در عوالم بعدى پیش مى‏آید، همان است که در این دنیا در باطن امر و در پشت پرده هست، یعنى آنچه در این زندگى در پشت پرده وجود دارد، در آن عوالم به ظهور مى‏رسد؛ یوم تبلى السرائر.

وقتى مى‏فرماید تو چه میدانى که او به سوى بهشت و به جوار قدس حق رهسپار شد، و شاید او سخن بى فایده گفته است و این امر براى او ایجاد اشکال خواهد کرد، و باید اول از تبعات آن و از آلودگى آن پاک گردد و سپس به بهشت و به جوار خدا راه یابد، از این حقیقت خبر مى‏دهد که در زندگى دنیوى، همین امر در باطن و در پشت پرده، بین انسان و خداى متعال حجاب بوده و مانع از راه یافتن وى به جوار حق مى‏باشد، و اگر انسان در اینجا خود را از این حجاب نجات ندهد، علاوه بر اینکه در باطن بین او و خدا حجاب است و مانع از ورود به جوار او خواهد بود، بعد از مرگ نیز به ظهور خواهد رسید و مانع ورود انسان به جوار حق خواهد شد، تا وقتى که از آن، پاک گردد. (دقت شود).



موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها: پرگویی
[ یکشنبه ۱٤ خرداد ۱۳٩۱ ] [ ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ ] [ آشنای غریب ]