مقالات << سرى از اسرار دل با صاحبدلان >>

این بیان را از رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم شنیده‏ایم که فرمود: «ولکل امرء مانوى» [3]یعنى «براى هر کس، همان هست که در دل دارد». باز از آن حضرت شنیده‏ایم که فرمود: «المرء مع من أحب» [4] یعنى« انسان با کسى است که او را دوست مى ‏دارد». و نیز از آن حضرت نقل مى ‏شود که:«ان الله لا ینظر الى صورکم و اموالکم، و انما ینظر الى قلوبکم و أعمالکم و انما ینظر الى القلوب لانها مظنة النبیة» [5] یعنى «خداى متعال به صورتها و اموال شما نگاه نمى ‏کند، و حقیقت این است که او به دلهاى شما و به اعمال شما نظر مى‏ کند، و نظر او بر دلها براى این است که خواسته‏ ها و مقاصد، همه در دلهاست و دلها جایگاه آنهاست».

این بیانات و نظایر اینها که در هر یک از آنها اشارتهاى بسیار دقیق و هدایت کننده‏اى براى اهل اشارت هست، از سرى کاملا عمیق خبر مى‏ دهد که توجه به آن براى سالکان طریق و براى اهل درد، ضرورت دارد و حیاتى است؛ و در مقابل، غفلت از آن براى آنان و براى هر کسى از صاحبان ایمان کاملا خطرناک و خسران آور مى ‏باشد و آن اینکه:

مسئلها «محبت» و «حب» به معنى دوست داشتن، مسئله ساده‏اى نیست، کما اینکه خیلی ها آنرا مسئله‏اى ساده تلقى نموده و از این طریق از فهم بسیارى از حقایق و معارف محروم مانده و در نتیجه در مقام عمل هم به حرمان و خسران، و یا به هلاکت هاى وحشتناکى افتاده‏اند، و عده‏اى از آنان که خود را سالک مى ‏دانند نیز بر اثر همین ساده تلقى نمودن آن، در سلوک عبودى خویش موفق نگشته و راه به جایى نبرده‏اند.

محبت و دوست داشتن یک چیز، یعنى وحدت پیدا کردن با آن، و فانى شدن و گم گشتن در آن. و هر چه محبت انسان شدیدتر باشد، این وحدت و فانى گشتن نیز کاملتر خواهد بود.



موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها: مقالات , دل
ادامه مطلب
[ یکشنبه ۳ شهریور ۱۳٩٢ ] [ ٦:۳٦ ‎ب.ظ ] [ آشنای غریب ]